Dirk Van Tichelt

Een groot tornooi en den deze had weer het genoegen om aan zijn kop te bloeden. Op het WK vorig jaar had ik ook een hoofdwonde. Toen heeft de dokter van ons team dat onmiddellijk (na mijn kamp natuurlijk, ik moest eerst die wedstrijd nog winnen) genaaid. Hier op de Masters in Almaty had ik dus weer prijs. In mijn wedstrijd tegen de Kazach Ibrahimovic ontweek ik een aanval van hem maar belande daardoor met men voorhoofd op de tanden van mijn tegenstander. Met als gevolg: Een mooie snee in men voorhoofd en het bloed droop eruit. De verpleging stopte het bloeden een beetje.

Al reeds dikke 2 weken zit ik hier in Japan. De eerste week heb ik getraind in Tsukuba, de tweede in Tokai. De trainingen zijn niet zonder problemen verlopen. Al op mijn eerste training kreeg ik een serieuze veeg (eigenlijk geen veeg meer te noemen, maar een vrije trap) tegen mijn scheen. Die training heb ik nog uitgedaan, maar de dag erna zag half mijn onderbeen blauw. Hierdoor heb ik, ondanks een scheenlap, de tweede dag maar half kunnen meetrainen. Maar voor de rest was het plezant om te trainen in Tsukuba. Hoog niveau en na een paar dagen begon mijn judogevoel weer te verbeteren.

Ik wist het niet maar de organisatie vertelde dat het mijn 7de Belgische titel bij de senioren al was.

Toch wel teleurgesteld ben ik met lege handen terug naar huis gekomen van het WK in Parijs. Het enige wat ik mee naar huis heb genomen is een 3 dubbele hechting in mijn linker wenkbrauw.

Het WK komt steeds dichter en dichter bij. De voorbereiding voor het WK heb ik bijna helemaal afgewerkt. En dit zonder al te grote ongemakken. Bij topsport judo heb je natuurlijk altijd wel ergens pijn, maar tijdens de voorbereiding hebben die blessures me niet belemmerd om te trainen. Nog 1 week trainen en daarna krijgt mijn lichaam nog een week om te herstellen en zich op te laden. Als voorbereiding ben ik naar Castelldefels en Hamburg op stage geweest. Deze twee stages zijn super goed verlopen. Het ging goed, ik voelde me sterk en kon veel scoren. Dus alles zat daar snor.

Na de Grand Slam in Rio de Janeiro (zonder resultaat) ben ik toe aan een week rust. Het voorbije half jaar is vrij zwaar geweest. Niet enkel fysiek maar nog meer mentaal. Op vele tornooien voelde ik me super, maar het resultaat volgde niet. Dat is iedere keer een zware noot om te kraken! Na een tornooi begon ik direct terug te trainen zodat ik de volgende keer wel succes zou boeken. Een aantal keer lukte dat (Dusseldorf, Moskou), maar geregeld liep het ook goed mis en verloor ik in één van de begin rondes.

Gisteren heb ik mijn VO²Max (maximale longinhoud) nog eens moeten aanspreken.  Dit keer niet op de mat maar om de kaarsjes uit te blazen. Aan al diegene die mij een Gelukkige Verjaardag hebben gewenst: Een welgemeende merci! Gelukkig is die VO²Max groot genoeg bij mij want 27jaar... dat begint al te tellen e! Niet dat ik al pensioengerechtigd ben, maar bij het jong-volwassen kan men het jong toch al gaan beginnen schrappen.