Dirk Van Tichelt

Een groot tornooi en den deze had weer het genoegen om aan zijn kop te bloeden. Op het WK vorig jaar had ik ook een hoofdwonde. Toen heeft de dokter van ons team dat onmiddellijk (na mijn kamp natuurlijk, ik moest eerst die wedstrijd nog winnen) genaaid. Hier op de Masters in Almaty had ik dus weer prijs. In mijn wedstrijd tegen de Kazach Ibrahimovic ontweek ik een aanval van hem maar belande daardoor met men voorhoofd op de tanden van mijn tegenstander. Met als gevolg: Een mooie snee in men voorhoofd en het bloed droop eruit. De verpleging stopte het bloeden een beetje. Dan een compreske erover, vasttapen en verder. Eerst moest één van de matten wel vervangen worden want die zag echt rood van het bloed en ze kregen het niet snel genoeg schoon gemaakt. Even later kon ik mijn wedstrijd terug aanvatten en vrij snel daarna kon ik ippon scoren. Afgroeten en laten oplappen was de boodschap. Het enige probleem was dat we deze keer geen dokter in ons team hadden. Met een gapende wonde is dat denk ik niet overbodig. Gelukkig konden we rekenen op onze noorderburen. Bij hun team was er wel een dokter mee afgereisd en dan hebben zij die wonde vakkundig dicht geplakt. Nogmaals dank daarvoor!!!
Tape erover en de mat op. De kwartfinale moest ik tegen de japanner Akimoto. Ik maakte een klein foutje en hij kon daar direct een kleine score uit halen. Even later reageerde ik snel met een armklem op een aanval van de japanner. Ik begrijp nog altijd niet waarom hij niet opgaf. Ik was zijn arm aan het overstrekken. Ik hoorde het zelfs een aantal keer kraken. Maar toch klopt hij niet af. Ik had hier al mijn energie ingestoken. Door al dat gesleur aan die arm was ik even daarna wat minder actief in de wedstrijd en kreeg in nog eens een tweede strafpunt voor passief vechten. De rest van de wedstrijd kon ik nog wel meevechten maar echt het verschil maken lukte niet meer. Ik moest tevreden nemen met een 5de plaats. Tegen de volgende keer moet ik toch nog wat harder worden. Als hij in armklem ligt moet hij afkloppen! Hoewel ik niet weet hoe we dat moeten gaan oplossen want nu, 1dag later heb ik nog steeds een gevoelloos plekje in mijn lies van zijn elleboog. Zo hard heb ik eraan getrokken. Ik moet toegeven: Die Jappen zijn toch een straf volkske ze! Mijn arm was al lang gebroken geweest.

Maar wacht maar tot de volgende keer!

Sportieve Groetjes
Dirk